Weifelend en twijfelend

Weifelend en twijfelend ga ik mijn weg
Vaak in de duisternis, de rand aftastend
Wat die weg is? Is ook onzeker
Ik kan alleen verdergaan
En zien waar het mij brengt

Al vaak heb ik mij vergist
Over wat mijn weg dan wel is
En waarnaartoe
Maar iedere stap
Was er één in de juiste richting

Ook al voelde het vaak anders
Was de vergissing niet de richting
Maar mijn aanname
Van waar die mij naartoe moest leiden
De weg is altijd alleen maar de weg

Vaak leeft er twijfel en onzekerheid in mij
Het zijn juist die twijfel en onzekerheid
Die zullen maken dat ik daar terecht kom
Waar mijn leven mij toe wil leiden
Want zekerheid biedt geen spelingsmarge

Mijn vergissingen zijn mijn leerproces
Telkens weer met mijn gezicht op de grond
Is het moeilijk om de weg te negeren 😉
Het is grappig eigenlijk
Maar soms doet het ook best veel zeer

En dan kijk ik naar buiten
En tussen het peinzen door wordt het stil
En zie ik de bomen, en de wind en de zon …
En dan weet ik het weer
Ook zij vertrouwen er op dat ze zijn waar ze moeten zijn

Ze doen hun best om dat te zijn wat ze zijn
Niet meer en niet minder
Dat geeft rust
Aan mijn vragende hoofd
“Het is goed, zoals het is!”

Alles is zoals het moet zijn
De omstandigheden zijn zo
Dat ik eruit kan halen
Wat er uit te halen valt
Als ik het maar wil/kan zien

Soms duurt het wat langer eer ik zie
Maar dat ligt niet aan de weg
Niet aan de omstandigheden
Maar aan mijn zien
Telkens wordt mij geboden wat ik nodig heb

Met geduld en met liefde
Met toewijding en met diep respect voor wie ik ben
Wordt mij dat aangeboden
Waar ik het meeste kan uithalen
Het is aan mij om juist dat te doen

Een ding heb ik ondertussen
Met de vele vergissingen die er reeds geweest zijn
Ontdekt
Het zijn niet de doelstellingen hier in het aardse
Die er echt toe doen

De te lopen weg ligt niet van A naar B
De weg loopt naar binnen
En die heeft geen eindbestemming
Tenzij eentje die oneindig ver is
En die zich steeds verwijdert … net zoals het universum blijft uitdijen

De weg naar binnen is de richting
Het doel in het oneindige is het Ene in het vele
Nooit te bereiken want ook dat Ene is op zoek …
Steeds verder groeiend …
Naar (en uit) zichzelf …

Weifelend en twijfelend
Steeds minder
Alhoewel …
Maar wel groeit mijn zekerheid en vertrouwen
In het juiste van dít moment …

Katy Pylyser 30-04-2017

Laat mij het weten

Laat mij het weten
Van on(eindige)-mogelijkheden
Die zich amper laten vermoeden
Slechts laten dromen
In onvatbare mysteriën

Dat is mijn werkelijkheid
Ondenkbaar
Onzegbaar
Onwezenlijk
Doch zo wezenlijk

Voorbij alle grenzen
Ook de mijne
Vooral de mijne
Al zo ver
Van alle zogezegde werkelijkheid

Laat mij het weten
Onmogelijke weten
Oneindige weten
Vermoeden
Dat is mijn werkelijkheid !!

Katy Pylyser 03-04-2017

Blind zien

Een onvoorstelbare diepte
Een onvoorstelbare klaarte
Het is zo evident
En toch ook weer niet
Want blindheid en donkerte samen
Geven nog meer blindheid
Toch is het alleen in de donkerte
Dat men blind kan zien
En is het alleen blind
Dat men in de donkerte kan zien.

Nog nooit was alles zo helder!
Grenzeloos helder!!

En ook dit zijn slechts woorden …
Op zich betekenen ze niets …

Katy Pylyser  30-04-2014

De aard van het beestje …

Onrust
Het lijkt wel alsof het nooit echt stopt
Een korte … heel korte adempauze
En het volgende dient zich al aan …

Ooit omschreef ik het als seizoenen
De herfst was de aankondiging
Van een nieuwe verdieping
In de winter kwam de diepste periode van nog onzichtbare en onkenbare transformatie

In de lente kwamen de vruchten tevoorschijn
Resultaten van de zware diepe winter
En in de zomer was er even tijd voor genieten en rust
Even een pauze

Het lijkt wel of deze cyclus sneller en sneller gaat
En de momenten van even achterover leunen ook telkens korter worden
De herfst en de winter zijn mogelijk ook korter
Maar daarom niet minder intens en diepgaand

Het besef en het inzicht van hoe die dingen lopen
Is voor mij altijd een soort van geschenk
Dat wat het bijzonder de moeite waard maakt
Al is de tol die er telkens betaald wordt altijd best wel hoog

Al snak ik vaak naar rust
Toch is de zomer mijn minst favoriete seizoen, ook innerlijk
Als die te lang duurt ga ik me vervelen
Lijk ik wel dood (te gaan)

Dus word ik op mijn wenken bediend
En ik glimlach in mezelf
Zonder die onrust en de ontdekking van de diepte in mij leef ik niet
Maar af en toe mag de rust wel net iets langer duren 😉

Het is een complex gegeven en gebeuren
Sommige bladeren hebben net iets meer tijd nodig om de tak los te laten
Willen nog even nagenieten van de zomer
Of van de herinnering eraan

Tegelijkertijd kan het niet snel genoeg gaan
Ik ben nieuwsgierig naar alles
Maar wil ook weten hoe het werkt
Soms trekt dat aan elkaar – wringt het tegen

Het hoort erbij
Het is de rijkdom van complexiteit
Door net iets langer aan die boom te hangen – of net iets dieper in de aarde te wroeten
Kom je net iets meer te weten

Dat is het mooie van koppigheid
Dat eigenwijze van het niet zomaar aanvaarden zonder te begrijpen
Van de dingen op je eigen manier te willen doen
Alsook de eenzaamheid

Maar het is wie ik ben
Wars van alle regels en algemeenheid
Ga ik op zoek naar de uniciteit in de universaliteit
Ga ik op zoek naar het Ene in het alle

Koppig en eigenwijs
Ga ik op zoek, willens nillens
Naar wat de meesten willen vermijden
Die onrust …

Want zonder die onrust
Zonder die vragen
Zonder die koppige zoektocht
Ook geen antwoorden …

De aard van het beestje … 😉

Katy Pylyser 26-04-2017

Tussen liefde en twijfel loopt mijn weg !

Soms brengt het schrijven je ergens
En soms ook bij nog meer twijfel
Maar dat geeft niet
Dat maakt deel uit van het zwerven

De twijfel maakt net de weg vrij
Voor alle mogelijkheden
Weg van zekerheden
Die mogelijk te star zijn

Soms brengt schrijven duidelijkheid
En soms net niet
Dat aanvaarden is liefde
Liefde voor dat wat is – liefde voor wie ik ben

Jaren terug schreef ik :
Tussen liefde en twijfel loopt mijn weg !
Dat wordt nog maar eens
Prachtig bevestigd 🙂

Katy Pylyser 25-04-2017

… Maak ik mijn weg …

Een vreemde droom
Grenzen verdwijnen
Realiteit vervaagt
Verwarring

Verdwaasd verblijf ik
In de stilte
Van de ochtend
Voor me uit starend

Stilaan
Sijpelt het door
Dat wat ik moet zien
Dat wat ik moet zeggen

Stilaan
Woorden
Eerst verlegen
Dan uitdagend

Ze lokken mij uit mijn tent
Dagen mij uit
Om te durven
Positie in te nemen

Staan voor wie ik ben
Vreemd en bevreemd
Eenzaam doch niet alleen
In een wereld die niet meer ziet

We zijn verblind door muren
Misleid door straten
Wegen die er geen zijn
We maken onze eigen wegen niet meer

We zijn vergeten
Hoe het is om verdwaald te geraken
Verdwaasd zoals we zijn
Ons innerlijk kompas kwijt

Onze referenties liggen buiten onszelf
Niet waar ze zouden moeten liggen
Binnen onszelf
In een voelen vanuit onze nomadische geest

We zijn bang om te zijn
We zijn bang om te leven
We willen zekerheid
Harde muren en feiten

We vertrouwen ons gevoel niet meer
Vaak voelen we zelfs niet meer
En als we voelen, écht voelen
Zijn we doodsbang

Doch zijn onze ‘voelsprieten’
Ons enige juiste kompas
Alleen wat wij onszelf kunnen toelaten om te voelen
Kan ons dichter bij onszelf brengen

We zijn vreemden voor onszelf
Zijn de weg kwijt in die chaos van mooi geordende straten
In die valse indruk van orde
Die zooo ver van ‘echtheid’ ligt

Echtheid is grillig
Echtheid is veranderlijk
Echtheid leeft en beweegt
En wij zijn daarin de adem

We zijn vergeten wie we zijn
En wikkelen ons in comfort en vaste waarden
Die ons door anderen zijn voorgezegd
We gaan niet meer op zoek …

We gaan niet meer op zoek
Naar wat het voor elk van ons
Elk voor zichzelf
Betekent om mens te zijn

We laten ons meenemen
We laten ons leven
We laten ons misleiden
We laten ons … maar zijn niet meer

Onze ziel doet verwoede pogingen
Om ons uit balans te brengen
Om ons uit ons lood te slagen
In de hoop dat we voor onszelf zouden beginnen zien

Zelf kijken
Zelf beleven
Zelf leven
Zelf inzien

Maar ook die verwoede pogingen
Zien we vaak als fataliteit
Waarom moet dit mij overkomen ???
Terwijl het zo duidelijk is

Maar we kiezen toch vaak en opnieuw liever voor reeds bewandelde paden
Of voor stilstand … (zeker niet de slechtste keuze …)
Want het vraagt een bijzondere moed
Om het onbekende tegemoet te gaan

Toch is er geen ontkomen aan
We gaan allemaal die onzekerheid tegemoet
Het onbekende
Ieder moment opnieuw

Toch zien we enkel de muren
De straten
De weg die leidt
Van A naar B

Verdwaasd word ik even uit mijn lood geslagen
Weg van elke weg
Bevreemd en vervreemd
Kan ik me nergens nog aan spiegelen

Ik stap op een trein
De trein van mijn eigen geest
En God weet waar die mij naartoe leidt …
Maar ik ben wel benieuwd … evenals toch wel ietwat bevreesd

Toch wil ik niet ontsnappen aan wie ik ben
Zoekend en onderzoekend
Ziend en inziend
Maak ik mijn weg …

Katy Pylyser 25-04-2017

I choose to dare

What is fantasy
If not our deepest reality
We call it fantasy
Because we can’t
Or dare not see the reality of it

I choose to dare !

Katy Pylyser  21-04-2015

Mijmeringen op een dinsdag ochtend …

De houding van de ander is de spiegel bij uitstek
Om te ervaren welke pijn er nog in mezelf leeft
Daarbij is de houding van de ander enkel in die mate relevant
Dat het mij laat ervaren wat er in mij, bewust of onbewust, leeft.

De houding van de ander kan mij dan al pijn doen, kwetsen
Het zegt vooral iets over mij, over mijn verwachtingen en gemis
De ander kan onmogelijk beantwoorden aan mijn verwachtingen
Dat moet ik zelf doen, eenzaamheid maakt daarin integraal deel uit van de diepte van het menselijke bestaan en is noodzakelijk voor groei.

Wensen dat de ander verandert kan alleen maar vruchtbaar zijn
Als die wens ten voordele van de ander is
Hopend dat de ander wil/kan inzien voor zichzelf, als mens
En niet voor mijn eigen welbehagen en noden

Hierin is relatie, liefde er uitsluitend voor de ander, dan pas is het liefde
In wat ik voor de ander wenst, voor zijn of haar groei
Hierin is het delen van mezelf onbaatzuchtig en onvoorwaardelijk
Daar waar het pijn doet, ligt voor mij dan de uitnodiging tot zelfreflectie

Zomaar wat mijmeringen op een koude doch zonnige dinsdagochtend … 😉

Katy Pylyser 6-12-2016

15337637_10154167887628157_7543875500491861839_n

Schepping !!

Het warme zonnetje
Incubeert de nog drachtige stilte
Een voelen van de groei
Maakt mij hoopvol

Innerlijke tekenen
Van verwachting
Een aspiratie
Nog niet meteen inspiratie

Het moment tussen de uit- en inademing
Waar even alles lijkt stil te staan
Heel even niet lijkt te gebeuren
En toch …

Het Verlangen draagt in zich
Het kiemend potentieel
Van wat komen zal
Maar nog niet gekend is

Het is een stilte
Maar niet rustig
Anticipatie
Een blinde participatie

Een deelname waaraan ?
De drager
De creatie
De bron

Het gebeurt in mij
Door mij
Met mij
Zonder dat ik weet wat …

Een “participation mystique”
Een anticipation frénétique
Een vibrerend voelen
Van leven

Dat is het leven
De geboorte van inspiratie
Maar daar nog net voor
Een weten van het nog niet-weten

Ik hou van dat moment van borrelen
Dan krijgt mijn leven weer zin
In de volle verwachting
Van geboorte

De eerste verwarmende zonnestralen
Op de nog koude aarde
Het draagt in zich
Alles wat nog komt

In dit stille moment
Vol van alles
Wat komen zal …
Schepping !!

Katy Pylyser  04-04-2017

Ta’wil

Ta’wil (Sufi term) is het verlangen (en de actie die eruit vloeit) om op zoek te gaan naar de verborgen betekenis van een woord, een tekst maar bij uitbreiding ook van een symbool en zelfs van een gebeurtenis … zelfs van alles wat wij realiteit noemen.

Eigenlijk is het het actief betrekken van de ziel bij alles wat is en daardoor de ziel ontdekken door een sympathische aantrekking tussen jezelf en je ziel in een beweging (en verlangen) naar elkaar toe …

🙂 … en ja, ik word daar heel blij van 🙂 … het opent mijn hart want dat is precies het verlangen wat ik altijd al in mezelf heb voelen leven 🙂 !!

Voor Henry Corbin (1903 – 1978 – Franse filosoof en mysticus en kenner van de Arabische mystiek) is ta’wil:
“the mainspring of every spirituality, in the measure to which it furnishes the means of going beyond all conformisms, all servitudes to the letter, all opinions ready-made …. It is a procedure that engages the entire soul because it brings into play the soul’s most secret sources of energy.” ~ Henry Corbin, Avicenna and the Visionary Recital, p. 28.

En ook voor mij is dit de enige juiste bron van spiritualiteit. Die ontspringt bij de mens in de ziel waardoor het verlangen in het menselijk bewustzijn die sympathische aantrekkingskracht activeert waardoor persoon en ziel naar elkaar toe kunnen bewegen.

“Call the world if you please, ‘the vale of Soul-making.’
Then you will find out the use of the world …” ~ John Keats

Afbeelding: cover afbeelding van een van Corbins boeken: L’archange empourpré.

17880412_10208728504226319_8962387045186705228_o