Als de stilte …

Plots was daar de stilte
Als een prachtig en maagdelijk wit sneeuwtapijt
Dat zich net zoals mist
Over alles legt en alles bedekt

In de oren is het als
Een zacht deken dat alles afdekt
En warm aanvoelt
Melodieus

Als een witte symfonie
Hoorbare en tastbare stilte
Dat de ziel doet ontwaken
Uit een soort van lethargie

Als een bloem, nog jong en net ontkiemd
Ontspruit het aan zichzelf
Mij vullend
Met een soort van (nog) lege maar verwachtingsvolle volheid

Volledig
Drachtig
Beloftevol
En eindeloos

Als de stilte
Waarin en waaruit alles ontspringt

Katy Pylyser – 28-06-2016

Geduld

Een boekje
Opengeplooid op het nachttafeltje
Een uitnodiging
Voor woorden
Om te komen
Of voor stilte
Om te blijven
Papier heeft geen voorkeur
De pen geduld

Katy Pylyser – 28-06-2016

Een blad papier

Een blad papier
Nog ongevuld
Droomt in de nacht
Over de boom
Die het ooit was
En vult zichzelf
Vanzelf
Met zichzelf

Knopjes openen zich
Frisgroene blaadjes ontstaan
Een blad papier
Eerst nog ongevuld
Komt nu tot bloei
Tot leven
De bron hervonden
In zichzelf

De droom
Fantasie, zeggen sommigen
De bron
De kern
De oorsprong
Het ontstaan
In zichzelf
Voor zichzelf

Een blad papier
Nog ongevuld
Droomt in de nacht
En herinnert zich:
Wortels
Aarde
Een zaadje
Zichzelf

In het donker
Gevallen
Zomaar uit de lucht
Geraakt het bedolven
Verdrinkt het
Denkt het te sterven
Raakt het de weg kwijt
En zichzelf

Plots breekt het zaadje open
Groeit het naar beneden
En groeit het naar boven
Naar de donkerte
En naar het vermoede, diep geweten licht
Als een feniks
Terug geboren
Aan zichzelf

Later
Een boom
Nog later
Een blad papier
En een herinnering
Een droom
Een verlangen
Naar zichzelf

Een blad papier
Nog ongevuld
Droomt in de nacht
Over de boom
Die het ooit was
En vult zichzelf
Vanzelf
Met zichzelf

Katy Pylyser 29-06-2016

Even if doubt still lingers …

There are moments, days
Where it is difficult to know
Whether one is alive or death
In this world or in the other, or even in any

Often it is a day
Where feeling are deeply stirred
Shaken and mixed
And where it becomes unclear what it is one feels

Perhaps it is more accurate to say
That it is unclear who one is on such moments
Because of the stirring
All becomes muddled

In such confusion
One discovers a multitude of I’s
Without being able to discern any at all
Who or what am I really ? Or am I at all ?

On such days all seems unreal
All is unclear
Doubt is the strongest feeling
Until the mud settles down

Thirst is a strong feeling then, a longing
The thirst for fresh running and clear water
That could wash away all that mud
Leaving nothing but a current of freshness, almost empty

These days
However confusing
Are also precious
They tell a lot of the mud still running one’s life

They tell how thirsty one is for that fresh emptiness
That is life !
And all that remains then …
Is deep and soothing silence

Even if doubt still lingers …

Katy Pylyser 28-06-2016

The night comes strangely to me tonight

The night comes strangely to my tonight
As if it came from the inside out
Not a dark night
Rather a very bright one
Bright as only night can be
Bright as only stars can be
Real as only dreams can be

The night comes strangely to me tonight
With a scent from inside
A strange kind of memory
An inner dream
Of reality
From beyond
The veil of reality

The night comes strangely to me tonight
Rather like a lightning so bright
Rather like an emptiness so light
Reflecting on itself
And pouring out all of its mystery
Into the dreams
That come to us at night

The night comes strangely to me tonight
Awake and not asleep
Listening and receiving
Images invisible
Words unspoken
Mysteries (un)revealed
Like stories never told

Are they yet to come?
Were they ever lived?
Or are they simply present
Within infinite possibility …
The night comes strangely to me tonight
With a scent from inside
A strange kind of memory …

Katy Pylyser 26-06-2015

In de diepte van het onpeilbare

Een stilzwijgen
Een stil verblijven
Een wegzakken
Nog dieper in de stilte

Daar waar alleen zijn
Soelaas biedt
Voor wat onzegbaar
En ondeelbaar is

In die Stilte
In die Leegte
Daar blijken de antwoorden
Oorverdovend stil te weerklinken

In de diepte van het onpeilbare
De stilte van het onzegbare
Het ondeelbare van de eenzaamheid
Bieden ze allen soelaas

Maar soelaas voor wat?
Soelaas voor zichzelf, zo lijkt het wel
Alleen daar
Kan rust gevonden worden

Maar dat betekent dat men er
Helemaal door moet
En dat men er helemaal in moet
In die onpeilbare diepte

In de diepte van het onpeilbare
Ligt het antwoord op de vraag
Vraag die eigenlijk een verlangen is
Het Verlangen

En wat is dan dat Verlangen?
Het is de Wil
Die ons laat groeien
Het is evolutie zelf

Een aangeboren Drang
Iets wat we meegekregen hebben
Van bij het begin der tijden
Van toen er nog geen tijd was … en waarmee Tijd ontstond

Iets moest ons toch doen bewegen en doen vooruitgaan …

De eerste stap was gezet
De eerste ademhaling
De eerste duisternis
Het eerste Vergeten

Dat wat maakte dat er gegroeid kon worden
Dag en Nacht
Licht en Donker
Het spanningsveld der tegenstellingen

En daarmee gepaard gaand
De Drang tot herontdekking
Van wat we
Ten diepste zijn

In de diepte van het onpeilbare
Ligt die eerste ademhaling
Die eerste zucht van Liefde
Die eerste levensadem

En dan daar nog voor
De Stilte
Die lijkt op de dood
Maar eigenlijk het begin van Alles is!

Die stilte
Aan het begin van Alles
Die ondeelbare eenzaamheid
Gedeeld door en in Liefde

Ach, wat is de taal mooi en bijzonder
Gedeeld door en in Liefde
Van wat ondeelbaar en eenzaam was
Wat is onze taal mooi en bijzonder …

Als de spiegel van de schepping!

Woorden, ze komen soms vanzelf
Tonen wat ze te tonen hebben
In de geest van het ondeelbare,
Het onzegbare … staat daar dan plots !!

Het is als de schepping
Herbeleefd
Hoe bijzonder is dit !!
Enig idee hoe bijzonder dit is !?!


Katy Pylyser  14-06-2014

Mijmeringen midden in de nacht

De kerktoren slaat 4 uur
Ik ben al meer dan een uur wakker en op
De stilte van de nacht brengt inspiratie
Vooral over wat niet gezegd kan worden
Woorden als vingerwijzingen
Stiltes als antwoorden
Onmogelijkheid als zekerheid
Onvermogen tot het delen van mezelf
Eenzaamheid volgens Jung

Een eenzaamheid die ik heb leren koesteren
Vanuit een diepte en een gevoeligheid
Vanuit het kennen van de onmogelijkheid …
Het is niet absoluut, gelukkig
Maar wel 95 % … of nog iets meer
Het is maar de vraag
Of het allemaal wel zin heeft
Een zekere moedeloosheid

Maar het heeft zin
Alleen niet altijd
En niet overal
Of dan toch niet begrepen of gemerkt
Zeldzaam is de ontmoeting met de blik
Die haast nog dieper kijkt
Dan de diepte die ik zelf al niet meer kan delen
Zeldzaam maar niet onbestaand

Zeldzaam is mijn geluk
Dergelijke blik te hebben ontmoet
Meer dan eens zelfs !!
Mezelf uitnodigend nog dieper te gaan
Ongeacht wat ik ermee kan
Toch is het ook geen introspectie om de introspectie
Toch komt het op een bepaalde manier wel naar buiten
Delen heeft niets met woorden te maken
Maar met zijn … met worden
Ook en vooral met en voor mijzelf

Mijmeringen midden in de nacht
Ook van de nacht heb ik leren houden
Een diepe donkerte
Die helderheid kan brengen
Evenals opake mist
Wie zal het zeggen?!
De donkere nacht heeft zo haar eigen,
Eerder mysterieuze en mystieke licht
Het Licht van de Donkere Nacht!

De donkere nacht
Onthult weinig
Slechts een vaag vermoeden van bijzondere magie
In het duister
Het licht van de donkere nacht
Onthult Alles
Een zekerheid van krachtige en mysterieuze mystiek
Achter de sluier …

Als een belofte !

Katy Pylyser  01-06-2014