Je eigen ervaring als hoogste goed.

In het proces van ten volle ontdekken en (mogen) zijn wie je bent is je eigen ervaring, je eigen beleving je hoogste en meest waardevolle goed.
Hoe vaak gebeurt het niet dat er aan de eigen ervaring getwijfeld wordt, soms zelfs zo fel dat we onze eigen psychische gezondheid in twijfel trekken. Ik heb mij regelmatig afgevraagd of ik niet gek werd of ben.
Roberto Assagioli (1888 – 1974), pioneer van de transpersoonlijke psychologie en psychotherapie, zegt op eenvoudige maar krachtige wijze het volgende hierover: “Maar de werkelijkheid van het bovenbewuste (of van welke ervaring dan ook) hoeft niet te worden aangetoond; zij is een ervaring en zij vormt, wanneer wij ons daarvan bewust worden, één van die ‘bewustzijnsfeiten’, zoals Bergson (Henri Bergson 1859 – 1941, Frans filosoof) ze zo mooi genoemd heeft, die zelf het vanzelfsprekende bewijs van hun bestaan vormen. Het is een directe ervaring, zoals men een kleur, een geluid, een gevoel kan ervaren. De gewaarwording van rood of groen, van vreugde of verdriet kan of hoeft niet te worden ‘aangetoond’; voor wie die gewaarwording uit ervaring kent, zijn ze een psychologische realiteit.” Het klinkt zo eenvoudig … en toch … vaak vindt twijfel de weg naar ons bewustzijn om daar onze zo echt beleefde realiteit “in twijfel te trekken”.
Georges Bataille (1897 – 1962) (Frans schrijver, filosoof, dichter en dissident surrealist) schrijft dat “de ervaring zelf de autoriteit is”! Hoe mooi is dat !!! Toch blijft het aartsmoeilijk. Hier is moed voor nodig (alle valse nederigheid ten spijt) en het nemen van de eigen verantwoordelijkheid voor wie men is. Toch kan twijfel ook een versterkende kracht zijn, ondanks haar ogenschijnlijke sterke tegenwerking. Twijfel heeft mij telkens opnieuw alle opties laten zien, om dan toch weer, gesterkt door de overweging van die opties, met meer kracht en overtuiging bij mijn eigen ervaring terug te komen. Maar het is zeker een proces van vallen en opstaan 🙂
Carl Rogers (1902 – 1987) (wordt samen met Abraham H. Maslow als grondlegger van de humanistische psychologie beschouwd) zegt het zo: