“Wie ben ik eigenlijk?”

De oude Schopenhauer (filosoof 1788-1860) was op wandel. Helemaal in gedachten verzonken liep hij zonder dat hij er erg in had door een mooi bloemenperk. De tuinman was diep verontwaardigd en riep: “Man, kijk toch waar u loopt !!! Wie bent u eigenlijk wel?” Schopenhauer keek de man aan, nog steeds peinzend en in zijn eigen gedachtewereld verzonken en zei: “Ja, precies !!! Wie ben ik eigenlijk???”


Kunstwerk: Rudolf Rox – Schopenhauer (2016)

Kunstwerk: Rudolf Rox – Schopenhauer (2016)

Call Me By My True Names ~ Thich Nhat Hanh

Dit gedicht van Thich Nhat Hanh heeft altijd diepe indruk op mij gemaakt. Ik heb vele boeken van hem gelezen, naar vele opnames van hem geluisterd en ook vaak gewoon naar (een foto van) hem gekeken. Telkens werd ik geraakt !!! Stil en dankbaar !!! 🙏❤
RIP Thich Nhat Hanh 🙏❤

Call Me By My True Names – Thich Nhat Hanh

Don’t say that I will depart tomorrow—
even today I am still arriving.

Look deeply: every second I am arriving
to be a bud on a Spring branch,
to be a tiny bird, with still-fragile wings,
learning to sing in my new nest,
to be a caterpillar in the heart of a flower,
to be a jewel hiding itself in a stone.

I still arrive, in order to laugh and to cry,
to fear and to hope.
The rhythm of my heart is the birth and death
of all that is alive.

I am a mayfly metamorphosing
on the surface of the river.
And I am the bird
that swoops down to swallow the mayfly.

I am a frog swimming happily
in the clear water of a pond.
And I am the grass-snake
that silently feeds itself on the frog.

I am the child in Uganda, all skin and bones,
my legs as thin as bamboo sticks.
And I am the arms merchant,
selling deadly weapons to Uganda.

I am the twelve-year-old girl,
refugee on a small boat,
who throws herself into the ocean
after being raped by a sea pirate.

And I am also the pirate,
my heart not yet capable
of seeing and loving.

I am a member of the politburo,
with plenty of power in my hands.
And I am the man who has to pay
his “debt of blood” to my people
dying slowly in a forced-labor camp.

My joy is like Spring, so warm
it makes flowers bloom all over the Earth.
My pain is like a river of tears,
so vast it fills the four oceans.

Please call me by my true names,
so I can hear all my cries and laughter at once,
so I can see that my joy and pain are one.

Please call me by my true names,
so I can wake up
and the door of my heart
could be left open,
the door of compassion.

🙏❤

Transpersoonlijke Leestip : Emotion – James Hillman

In de inleiding omschrijft James Hillman emoties en gevoelens als “begrijpelijke landschappen van stemmingen”, begrijpelijke landschappen van het gemoed. Hoe poëtisch is dat ! maar ook hoe begrijpelijk en hoe anders voelt dat aan dan wanneer we meegesleurd worden door emoties en gevoelens die we alleen maar kunnen ondergaan. Het voelt anders, maar het is daarom niet anders, en toch … het voelt alsof het een heel ander perspectief biedt voor de beleving ervan …
Vanuit dat perspectief kunnen we misschien rustiger aanschouwen wat emoties en gevoelens ons proberen te brengen, en kunnen we ze misschien ook rustiger gewoon laten zijn; kunnen we ze de kans geven om duidelijkheid te brengen daar waar ze eerst alleen maar overweldiging brachten; kunnen we ernaar kijken zoals we naar een landschap kijken, er de schoonheid van zien, het innige, het unieke, het eigene, kunnen we ons stil laten raken en de emotie in een soort van meditatieve aanvaarding laten zijn, het aanschouwen, het doorvoelen, het tot ons laten spreken in een taal die niet met woorden te vatten is maar eerder met de beelden van het landschap vol leven, intensiteit, echtheid en betekenis … en vol diepe symboliek, zoals de taal van de ziel.
Zeker niet het meest toegankelijke werk van James Hillman om te lezen, desalniettemin zeker het lezen waard (zoals alle werken van James Hillman) voor wie geboeid is door het complexe innerlijke beleven van de mens.
© Katy Pylyser 15-01-2022

Archetypisch Katy – Wat hou ik van wat ik doe !!! 🙏❤😏

Heb net een mooi leertherapeutisch traject mogen afronden met een studente. Er moest alleen nog een verslag geschreven worden. Ik stond er op dat de studente zelf het verslag zou schrijven nadat we samen een diepgaand gesprek hadden gehad over wat het leertherapeutisch traject voor haar aan het licht heeft gebracht en wat ze over zichzelf heeft mogen ontdekken.
We hebben samen een stukje weg afgelegd, voor mijn studente was het de weg naar zichzelf … Ik voel me bevoorrecht en dankbaar dat ik dat kleine stukje met haar mee mocht wandelen … 😊❤🙏

© Katy Pylyser – 29-12-2021

Eigen foto: Beukbergen – Huis Ter Heide (Nederland)

Beukbergen – Huis Ter Heide

Archetypisch Katy – “Otherwise engaged”

“Sorry, ik was even niet beschikbaar”, zijn de woorden die ik mezelf stilzwijgend hoor zeggen, terwijl ik onder de douche stap.
Ik vraag mij af waarom deze woorden in mij opkomen en ik weet het haast onmiddellijk: ze zijn voor mezelf bedoeld !
En inderdaad, ik ben er al even niet, niet helemaal mezelf, niet echt aanwezig, “otherwise engaged”.

Al weken zit ik in de knoop met mezelf, ben ik nergens toe in staat, zit maar te zitten, hang maar te hangen, doe ik eigenlijk niets … voel ik me vreemd, een “unheimlich” gevoel, “niet thuis” betekent het letterlijk … ja, dat gevoel dus !!
Het is een bevreemdend en eng gevoel want helemaal niet zo goed te duiden, beetje creepy want het bekruipt je zonder dat je er echt de vinger kan op leggen wat er je nu juist bekruipt. Die vreemde leegte, die juist helemaal niet leeg is maar vol met “ja, met wat dan???” is heel … “unhinging”, ja dat !! ontwrichtend.
Ik herken het wel, want heb dat wel vaker gehad. Dan vul ik die ongemakkelijke “onleegte”, die vreemde zwaarte en onrust op met bingewatchen, veel snoepen, slecht slapen, mezelf (nog meer) afzonderen … (wat ik van nature al geneigd ben te doen 😉 )
Dan komt er een moment dat ik terugkeer naar mijn boeken, vanmorgen was het de “Black Books” van Jung en dan weet ik dat ik terug bij mezelf aan het komen ben. Vroeger gebeurde het al wel eens dat ik dan een heel zacht stemmetje hoorde in mezelf. Dat stemmetje zei dan, terwijl ik me zo vertwijfeld en ontwricht voelde: “… maar heel diep vanbinnen ben je zo hard aan het werken … heb vertrouwen !!” … Nu zei het stemmetje luid en duidelijk: “Sorry, ik was even niet beschikbaar.”
Ja, “otherwise engaged”, ergens anders bezig … op een diepere laag van mijn bewustzijn waar ik niet zomaar bij kan, tot wanneer de tijd er rijp voor is en dan gaat het borrelen, komt er vanalles naar boven als een vulkaanuitbarsting.

Ik ben altijd blij en opgelucht als ik terug bij mezelf kom, maar ik weet ondertussen ook dat die vreemde periodes van “niet thuis zijn” mij eigenlijk nog meer thuis brengen.
Dankbaar om dat vreemde ontwrichtende gemoed van mij, en dankbaar dat ik het kan toelaten … “meegaand op de golven van het gemoed” om het met de woorden van Ko Vos (docent die de diepste indruk op mij naliet tijdens mijn studie tot Transpersoonlijk Counselor) te zeggen.

© Katy Pylyser @ https://katypylyser.com/

Art: Dark Mood – Markus Studtmann via 500px

Dark Mood – Markus Studtmann via 500px

Jung en Co – Dwaallichtjes

“We are in need of light. Of lights we have enough—will-o’-the-wisps—but too little light. How dark is the path of a man when he reaches the new world, the world in between! Beyond us there is unending darkness. Where is this “beyond”? Probably deep in ourselves.” ~ uit Carl Gustav Jung, The Black Books, Book 3, p. 37.

Soms, en met hele periodes die soms wel maanden kunnen duren, word ik getrokken naar het donkere, het indiep stille, het sombere, de eenzaamheid … Het valt mij op dat de herfst dat perfect symboliseert, meer nog dan de winter. De winter is eerder stil(staand). De herfst daarentegen is een actief trekken, een zuigen naar binnen toe. Ik ben dan waarschijnlijk ook niet toevallig in de herfst geboren. Gisteren was ik jarig. Zoals zovele verjaardagen voorheen heb ik die dag helemaal alleen doorgebracht, met wisselend gemoed … zoals een herfstdag zou je kunnen zeggen, deels somber, deels zonnig, deels stormachtig … maar toch ook niet ongelukkig – het daagde mij dat dat wel bij me past.

De laatste dagen word ik weer naar Jung getrokken, naar zijn Zwarte (dag)Boeken, en God, wat zijn ze donker !!! Toch trekken ze mij en fascineren ze mij. Ik voel me diep aangesproken en geraakt. “Herkenning” is het woord dat bij mij bovenkomt.

Vanmorgen lees ik opnieuw in de Zwarte Boeken en lees het bovenstaande stukje.

Ja, de wereld is vol licht, maar het zijn dwaallichtjes. Het échte licht zit vanbinnen en hebben we zelf te ontdekken, door onze eigen donkerte heen. De Iraanse mystici schreven daar eeuwen geleden al over. Ze noemden het het innerlijke noorderlicht, onze innerlijke poolster waarop we ons te oriënteren hebben om onszelf (terug) te vinden in een wereld vol dwaallichtjes.

© Katy Pylyser – 27 oktober 2021

Art : Will-o-the-wisp and snake – Hermann Hendrich 1823

(De slang staat symbool voor verandering, transformatie, maar de slang is ook niet zonder gevaar – transformatie is een moeilijke tijd – in de achtergrond de ruïnes, plaats bij uitstek voor eenzaamheid en bezinning)

CHT207479 Will-o’-the-wisp and Snake (colour litho); by Hendrich, Hermann (b.1856) (after); colour lithograph; Bibliotheque des Arts Decoratifs, Paris, France; Archives Charmet; German, out of copyright

Arche-typisch Katy – Over werkstukken lezen en schrijven

Ik mocht gisterenmiddag weer een paar werkstukken van studenten lezen. De werkstukken zijn geschreven naar aanleiding van een college wat ik een tijd geleden gaf. De studenten moeten een zeker aantal werkstukken per studiejaar schrijven en mogen daarbij zelf kiezen aan de hand van welk college zij dat willen doen. De docent weet dus niet of en hoeveel werkstukken er voor dat welbepaald college zullen moeten/mogen gelezen worden. Ik ben telkens weer blij verrast wanneer ik een mailtje ontvang met een of meerdere werkstukken om na te lezen. Dan voel ik me dankbaar en vereerd dat mijn college de student heeft weten te inspireren om een werkstuk te gaan schrijven.

Toen ik zelf nog studeerde schreef ik het liefst werkstukken waarvan de opdracht veel ruimte en openheid liet om daar zelf een heel persoonlijke invulling aan te geven. Dat waren de werkstukken waar ik het meest aan had. Dan liet ik me in mezelf wegzakken tot wanneer iets zich als vanzelf aandiende en daar ging ik dan verder in mezelf en al schrijvend op doorspitten. Op die manier ging het spitten zelf richting geven aan het schrijven en was het schrijven de spade die me telkens dieper bracht. God, wat hou ik van die manier van schrijven !!! Het schrijven gebeurt dan als vanzelf, zodat ik zelf, vaak met verbazing en verwondering mag ontdekken wat er zich in mij ont-dekt, wat er zich in mij bloot geeft en zich aan mij toont.

Het nalezen van de werkstukken herinnert mij aan die tijd. Wat hield ik van die werkstukken schrijven !!! En wat zijn ze belangrijk en bepalend voor mij geweest !!! Al was het zeker niet altijd makkelijk … maar wel zooo verrijkend (en verreikend).

Met een warme gloed in mijn hart lees ik nu de werkstukken van mijn studenten, wetend wat het voor hen kan betekenen 🙏❤😊

© Katy Pylyser – 21 oktober 2021

DroomBabbel nr. 4 – De alchemist

Voor de droombabbel van deze week neem ik jullie mee naar de alchemie, en meer bepaald naar de alchemist en zijn werkplaats, daar waar het Grote Werk gebeurde.
Ik wil het in deze rubriek namelijk af en toe hebben over enkele kenmerken, alchemistische ingrediënten zou je het ook kunnen noemen, waar de alchemist over beschikte en die voor droomwerk ook bijzonder belangrijk zijn.
Het eerste kenmerk of ingrediënt waar ik het in deze rubriek wil over hebben is “Betrokkenheid”. Bij het woordje betrokkenheid komen er bij mij spontaan de woorden toewijding en investeren naar boven. Hoe meer je er in steekt, hoe meer je er uit haalt. Als ik even google staat er bij Betrokkenheid het volgende te lezen: je ergens mee verbonden voelen, je ergens voor inzetten. Er staat ook “medeplichtig” te lezen … en ik voel een glimlach opkomen, want “mede” en “plicht” hebben natuurlijk met verbondenheid en met inzet te maken, ook al heeft het woordje “medeplichtig” vaak een eerder negatieve connotatie.
De alchemist leefde voor het Grote Werk. Hij was volledig betrokken bij het hele gebeuren in het alchemistische vat en wilde elke verandering kunnen waarnemen, rechtstreeks kunnen meemaken. Hij sliep op een stoel of op een zak met stro in zijn laboratorium en sliep ook vele nachten helemaal niet want stel je voor dat hij iets van de transformatie in het grote vat zou missen !!! Het Grote Werk was zijn levensmissie !!! De alchemist zocht, in zijn zoektocht naar de formule om goud te maken, eigenlijk naar het Geheim, de Kern van alles wat is… hij wilde dat mysterie ontrafelen … in dat proces, de vele teleurstellingen, het vele vallen en opstaan kwam hij vooral zichzelf tegen …
We zouden bij droomwerk en bij de ontdekking van onze innerlijke dimensies en eigenheid ook kunnen spreken van het Grote Werk. Het is ook een zoeken naar onze meest eigen eigenheid en kern. Diezelfde betrokkenheid is hier evenzeer van essentieel belang, onontbeerlijk zelfs. In dat opzicht zijn we allemaal alchemisten, tenminste als we, zoals dat voor mij het geval is, geboeid en gefascineerd zijn door de innerlijke mens.

© Katy Pylyser – 20 oktober 2021

Collage : © Katy Pylyser – Salomon’s Dream

Collage: © Katy Pylyser – Salomon’s Dream

Transpersoonlijke leestip – De ervaring zelf is de autoriteit !

Welkom bij het Transpersoonlijk LeesCafé !
Vandaag breng ik jullie een (of twee) leestip(s) en een stukje over waarom psychologische realiteit vaak (meestal) niet te “bewijzen” valt en waarom dat ook niet hoeft.
Vooral wanneer het gaat om spirituele ervaringen (of bovenbewuste ervaringen zoals Roberto Assagioli (1888 – 1974) ze noemt, een term die ik zelf ook vaak gebruik) heeft de klinische psychologie of de psychiatrie het vaak moeilijk want die ervaringen zijn moeilijk en vaak zelfs helemaal niet (wetenschappelijk) te staven.
Roberto Assagioli zegt op eenvoudige maar krachtige wijze het volgende hierover: “Maar de werkelijkheid van het bovenbewuste hoeft niet te worden aangetoond; zij is een ervaring en zij vormt, wanneer wij ons daarvan bewust worden, een van die ‘bewustzijnsfeiten’, zoals Bergson ze zo mooi genoemd heeft, die zelf het vanzelfsprekende bewijs van hun bestaan vormen. Het is een directe ervaring, zoals men een kleur, een geluid, een gevoel kan ervaren. De gewaarwording van rood of groen, van vreugde of verdriet kan of hoeft niet te worden ‘aangetoond’; voor wie die gewaarwording uit ervaring kent, zijn ze een psychologische realiteit.” ~ uit Roberto Assagioli, transpersoonlijke Ontwikkeling, p. 23.
Het klinkt zo eenvoudig … en toch …
Georges Bataille (1897 – 1962) schrijft dat “de ervaring zelf de autoriteit is”!!! ~ uit Georges Bataille, De Innerlijke Ervaring, p. 82.
Hoe mooi is dat !!! Toch blijft het aartsmoeilijk. Niet zelden worden de ervaringen verzwegen uit angst dat men niet geloofd wordt, en gaat men er zelfs zelf aan twijfelen. Ik heb mezelf ook meer dan eens afgevraagd of ik niet gek werd. Hier is moed voor nodig (alle valse nederigheid ten spijt) en het nemen van de eigen verantwoordelijkheid voor wie men is.
De ervaring zelf is de autoriteit !!! Ik herhaal het nog maar even … voor eenieder die wel eens aan zijn of haar eigen ervaring twijfelt … en ook voor mezelf !!! 🙂😏

© Katy Pylyser – 14 oktober 2021

Arche-typisch Katy – De Stille Schreeuw

Een 12-tal jaren geleden kocht ik de 10-delige uitgave van Jungs werk, uitgegeven door Lemniscaat. De reeks heeft altijd een mooie plek gehad in mijn bibliotheek, naast vele andere boeken over Jung. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ze niet allemaal gelezen heb 😏
Later kwam er het Rode Boek bij, het Liber Novus van Jung (die ik al wel verschillende keren heb gelezen), en nu recentelijk ook een digitale versie van de Zwarte Boeken.
Een 10-tal jaar terug gebeurde er iets bijzonders: Ik wilde mijn boekenkasten anders schikken in de woonkamer en maakte de kasten daarvoor eerst leeg. Ik plaatste in eerste instantie de boeken nog willekeurig terug in de boekenkasten met het idee om ze later beter te rangschikken. Dat deed ik ook met de 10-delige reeks van Jung. Ze stonden wel bij elkaar maar niet in volgorde van 1 tot 10. Ik ging even op de bank zitten om een momentje rust te nemen en keek naar de boeken. Tot mijn grote verbazing zag ik een figuur, het gezicht van een vrouw, in de ruggen van de boeken van Jung. Ik kon mijn ogen niet geloven en checkte even of de boeken misschien wèl op volgorde stonden, voor het geval dat het misschien wel zo bedoeld was. Nee, de boeken stonden volledig willekeurig qua volgorde.
Ik ging weer even zitten om te kijken of ik het nog steeds zag … en inderdaad, ik zag het nog steeds.
Mijn moeder was er die dag ook. Ik had haar gevraagd of ze me kon komen helpen. Ik weet het nog heel precies: ze was in de keuken met iets bezig. Ik vroeg haar of ze even naast me wilde komen zitten om te kijken of zij het ook kon zien. Mijn moeder zag het ook. Ze vond het zelfs een beetje creepy.
Ik heb de boeken nooit meer in een andere volgorde gezet. Ik vond het zo bijzonder !!! Het leek wel een teken, zo voelde het ook voor mij … en nu nog steeds 🙏
Later, tijdens mijn studie tot transpersoonlijk en archetypisch counselor, inspireerde de figuur mij voor de titel van een soort van eindwerkje dat we moesten maken aan het einde van het 1ste jaar: De Stille Schreeuw … met daaronder een foto van de boeken met het gezicht.
© Katy Pylyser – 4 oktober 2021

Foto: Het gezicht is het best zichtbaar als je een beetje van op afstand kijkt, centraal tussen de twee albasten potten.

%d bloggers liken dit: