De zandstorm – vervolg

“En je zult je erdoorheen banen, door die loeiende, metafysische abstracte zandstorm. Dat spreekt vanzelf. Maar vergis je niet: hij mag dan metafysisch en abstract zijn, maar hij snijdt door vlees als duizend vlijmscherpe scheermessen. Talloze mensen zullen er hun bloed in vergieten – jij ook. Heet, rood bloed. Je zult dat bloed in je handen opvangen. Jouw bloed, en het bloed van al die anderen.
En wanneer de storm is uitgewoed, begrijp je zelf niet goed hoe je erin bent geslaagd om erdoorheen te lopen zonder je leven erbij in te schieten. Je weet niet eens zeker of hij wel echt is gaan liggen. Eén ding staat echter vast: wanneer je eruit komt, ben je niet dezelfde meer als toen je erin stapte. Want dat is de betekenis van de zandstorm.”
~ Haruki Murakami, uit “Kafka op het strand”

Foto: Enriquelopezgarre – Pixabay

De zandstorm

“Soms heeft het noodlot veel weg van een lokale zandstorm die alsmaar van richting verandert. Je doet een stap opzij om hem te ontwijken. Maar dan gaat de zandstorm ook opzij in dezelfde richting als jij. Je gaat dus nóg eens opzij – en de zandstorm ook, weer in dezelfde richting als jij. En dat herhaalt zich keer op keer, als een danse macabre met de Dood voor de dageraad. Die zandstorm is namelijk niet zomaar even uit de verte aan komen waaien. Nee, die zandstorm ben jij. Iets binnen in jezelf. Het enige wat je kunt doen is eraan toegeven: stap recht die storm in, dek je ogen en oren goed af, zodat er geen zand in komt, en baan je er voetje voor voetje een weg dwars doorheen. Misschien is daar zon, maan noch richting; misschien bestaat er zelfs geen normaal soort tijd. Er is alleen zand, hemelhoog opwervelend zand, wit als verpulverd gebeente. Probeer je zo’n zandstorm voor te stellen. “
~ Haruki Murakami, uit “Kafka op het strand”

The Most Personal in the Impersonal

I love it
When I am rendered completely wordless with recognition
It makes me, simultaneously,
Kind of disappear and truly come to life

Touched by the impersonal deepness of the soul
I become the truest version of myself
The most personal in the impersonal
The truest form of me

Only to be recognized by a kindred soul
It is a rare and seldom encounter
Yet an encounter that doesn’t need more words
Than the truest ones from the soul

I know it is true
When I feel myself become completely silent
And deeply touched
Emptied and fulfilled at the same time …

These words came to me reading “Catafalque” by Peter Kingsley

Katy Pylyser – 19-09-2020

Dark Mood

In a dark dark mood
Plowing the field of my own heart
Carving deep grooves
Just to make sure I’m still alive

Like a dead field
Cold and bare
I breathe
Emptiness

Birds fly over
Clouds alike
They don’t even give me a glance
Not even a bit of moist

All that is left
Is salty dryness
Like desolate desert sand
After many many tears

Withered surface
Deep cracks
Only inviting
To break them open

After the residue of salt
The arid soil
There is a shadow of life
Like a memory of hope

Still deeper
There is moist
A souvenir of thirst
Misty and unsure

Then the soil blackened from fire
From the inner volcano’s of feeling
Hidden and turned within
Consuming itself

Then there is the reservoir of water
The torment of heat
The burst of inspiration
Waiting … and waiting …

Waiting to be discovered
By the plow
Carving deep … very deep …
Deep within the dirt of hurt

Katy Pylyser 22-09-2016

Het geheim

Geschreven naar aanleiding van het lezen van een stukje in
“Herinneringen, Dromen en Gedachten” van Carl Gustav Jung … één woord, het woordje “geheim” waar Jung het over heeft, veroorzaakt dan een opening naar de diepe innerlijke dimensie in mezelf en dan vloeien de woorden als vanzelf …

Het geheim

Geraakt
In het diepste van mijn zijn
Een geheim
Dat geen woorden vermag

Een gevoel
Onzegbaar
Een diepte
Onpeilbaar

Doch aanwezig
Wezenlijk en van levensbelang
Al de rest
Overbodig, onecht

Een geheim
De essentie
Ondeelbaar
Doch overall

Zeldzaam
Is diegene die het mee kan voelen
Niet onmogelijk
Maar oh zo zeldzaam

Dankbaar
Doch in pijn
Is de beleving
Van zulke diepte

Ik kan alleen maar zijn die ik ben
Voelen en ervaren
Delen en geven voor wie ontvangen kan
De zielen sowieso

Verbonden
In een onmogelijk delen
De wortels zo diep
Te diep !?

Nooit te diep voor mij
Moeilijk en ijl
Zwaar en haast onleefbaar
Maar het enige echte leven

Hier stik ik
Hier sterf ik ieder moment
Daar leef ik, overleef ik
Omwille van het geheim

Het geheim wil leven
Leven, doch niet onthuld
Want alleen dan
Is het echt !

Onkenbaar mysterie
Levende mist
Ondoordringbaar
Doch alomtegenwoordig

De zon kan er niet bij
Te dicht is de mist
Alleen van binnenin
Kan daar het licht schijnen …

Katy Pylyser – 18-09-2016

Zo ben ik niet ! Zo ben ik écht niet !!

“Maar ik wil dat niet. Ik wil zo niet zijn !!”
We kennen het wel. Minder “sympathieke” kenmerken van onszelf die we liever niet hadden gehad, die vaak ook heel lang verborgen gebleven zijn, juist omdat we er niet trots op zijn … of die we ontkennen omdat we dat helemaal niet willen weten, en ook niet willen zijn. We hebben ze vaak ons hele leven zo goed mogelijk onderdrukt, zelfs niet geweten dat ze er waren, die nare trekjes, ontkend als we er toch een keer over aangesproken werden … tot wanneer ze ons door de juiste persoon gespiegeld kunnen worden. Dan moeten we het onder ogen zien. Dat is altijd pijnlijk, maar we kunnen er niet onderuit … toch niet als we werkelijk willen weten wie we zijn. Vaak gaan we dan op zoek naar oorzaken in het verleden, verantwoordelijken, want “het kan toch niet zijn dat dit echt bij mij hoort ! Zo ben ik niet ! Zo ben ik écht niet !!” … om het toch nog een beetje van ons af te kunnen schuiven … toch nog een beetje te kunnen blijven geloven dat het niet echt bij ons hoort.
Carl Rogers zegt het zo mooi … en zo eenvoudig:
“We cannot change, we cannot
move away from what we are, until
we thoroughly accept what we are.
Then change seems to come about
almost unnoticed.” ~ Carl Rogers, On Becoming a Person
Zo eenvoudig in enkele woorden … maar oh zo moeilijk toe te passen. Milde doch volledige aanvaarding van wie we zijn … het vraagt vaak een hele levensweg … en meer …

Afbeelding: Carl Rogers – artiest onbekend

Vertel ons iets over pijn …

En een vrouw sprak, zeggende: Vertel ons iets over pijn.
En hij zeide:
Je pijn is het breken van de schaal die je inzicht omsluit.
Zoals de steen van de vrucht breken moet, opdat haar hart in de zon moge staan, zo moet jij pijn kennen.
En zo je in je hart de verwondering levendig kon houden om de wonderen in je dagelijks leven, zou je pijn je niet minder wonderlijk voorkomen dan je vreugde; en je zou de seizoenen van je hart aanvaarden, zoals je steeds de seizoenen hebt aanvaard die over je velden gaan.
En je zou met gelijkmoedigheid de winter van je verdriet gadeslaan.
Veel van je pijn heb je zelf gekozen.
Zij is de bittere drank, waarmee de heelmeester je zieke zelf geneest.
Heb dus vertrouwen in de heelmeester en drink zijn geneesmiddel in stilte en rust:
Want zijn hand, al is zij zwaar en hard, wordt geleid door de tere hand van de Ongeziene.
En de beker die hij brengt, ook al brandt zij je lippen, is gevormd uit de klei die de pottenbakker bevochtigd heeft met zijn eigen heilige tranen.

Kahlil Gibran: Uit het boek ”De Profeet”

Je eigen ervaring als hoogste goed.

In het proces van ten volle ontdekken en (mogen) zijn wie je bent is je eigen ervaring, je eigen beleving je hoogste en meest waardevolle goed.
Hoe vaak gebeurt het niet dat er aan de eigen ervaring getwijfeld wordt, soms zelfs zo fel dat we onze eigen psychische gezondheid in twijfel trekken. Ik heb mij regelmatig afgevraagd of ik niet gek werd of ben.
Roberto Assagioli (1888 – 1974), pioneer van de transpersoonlijke psychologie en psychotherapie, zegt op eenvoudige maar krachtige wijze het volgende hierover: “Maar de werkelijkheid van het bovenbewuste (of van welke ervaring dan ook) hoeft niet te worden aangetoond; zij is een ervaring en zij vormt, wanneer wij ons daarvan bewust worden, één van die ‘bewustzijnsfeiten’, zoals Bergson (Henri Bergson 1859 – 1941, Frans filosoof) ze zo mooi genoemd heeft, die zelf het vanzelfsprekende bewijs van hun bestaan vormen. Het is een directe ervaring, zoals men een kleur, een geluid, een gevoel kan ervaren. De gewaarwording van rood of groen, van vreugde of verdriet kan of hoeft niet te worden ‘aangetoond’; voor wie die gewaarwording uit ervaring kent, zijn ze een psychologische realiteit.” Het klinkt zo eenvoudig … en toch … vaak vindt twijfel de weg naar ons bewustzijn om daar onze zo echt beleefde realiteit “in twijfel te trekken”.
Georges Bataille (1897 – 1962) (Frans schrijver, filosoof, dichter en dissident surrealist) schrijft dat “de ervaring zelf de autoriteit is”! Hoe mooi is dat !!! Toch blijft het aartsmoeilijk. Hier is moed voor nodig (alle valse nederigheid ten spijt) en het nemen van de eigen verantwoordelijkheid voor wie men is. Toch kan twijfel ook een versterkende kracht zijn, ondanks haar ogenschijnlijke sterke tegenwerking. Twijfel heeft mij telkens opnieuw alle opties laten zien, om dan toch weer, gesterkt door de overweging van die opties, met meer kracht en overtuiging bij mijn eigen ervaring terug te komen. Maar het is zeker een proces van vallen en opstaan 🙂
Carl Rogers (1902 – 1987) (wordt samen met Abraham H. Maslow als grondlegger van de humanistische psychologie beschouwd) zegt het zo:

Wat een Liefde !!!

Er zijn mij in het leven
Prachtige geschenken gegeven
Waarvoor woorden tekort schieten
Waarvoor zelfs het leven lijkt tekort te schieten
Toch zijn ze geschenken
Van het leven
Al lijken ze van voorbij het leven te komen

Het geschenk is de opheffing
Van de grens
Tussen beide
Of misschien is die grens
Er helemaal niet
En zijn we dat
Grotendeels vergeten

In het gewone
Is het grote vervat
Het is
Een kwestie van zien
Het is een kwestie
Van diep
Voelen …

Wat een Liefde !!!!

❤️🙏

Katy Pylyser – 28-05-2020

“Een ander helpen zichzelf te helpen”

“Een ander helpen zichzelf te helpen”(Centrale visie van de Academie Integrale Wetenschappen – SPSO):
“Eendagsvlinders” is de titel van een boek van Irvin D. Yalom. Ik lig in bed de eerste twee verhalen in het boek te lezen. Het zijn verhalen uit zijn zeer rijke psychotherapeutische ervaring. Nadat ik de twee eerste verhalen gelezen heb lig ik in bed te denken. Eigenlijk weten we niet wat een cliënt helpt, en dat zegt Yalom regelmatig in al zijn boeken. Het zijn vaak de cliënten zelf die hem verbazen. Ik moet denken aan een gesprek met Fransje de Jongh, docent en trainer (naast de vele andere taken die ze vervult … ) bij de SPSO waarin ze zegt dat cliënten vaak aangeven door een bepaalde zin van de therapeut geholpen te zijn geweest waarvan de therapeut zich zelf niet kan herinneren dat hij die heeft gezegd, laat staan dat hij zou beseft hebben dat het belangrijk was.
Wat ik probeer duidelijk te maken is dat we het niet beter weten dan de cliënt, integendeel zelfs. We kunnen alleen in alle eerlijkheid, openheid en gelijkwaardigheid de therapeutische relatie aangaan en er zo bewust en organisch mogelijk mee omgaan; het gesprek zich laten ontplooien zoals het zichzelf ontplooit, vanuit de eigen (vaak onbewuste) dynamiek. Hoe het gesprek overkomt op de cliënt is vaak totaal verschillend van hoe de therapeut het gesprek zelf ervaren heeft. Ook die conclusie trok Yalom nadat hij met een cliënte gedurende lange tijd had samengewerkt en haar gevraagd had om telkens een verslagje te schrijven over hoe zij de sessie had beleefd en wat voor haar belangrijk was geweest. Yalom deed hetzelfde na iedere sessie. Toch waren beide verslagen telkens compleet verschillend.
Wat het allerbelangrijkste blijkt te zijn in een therapeutische relatie is de kwaliteit van de aanwezigheid in de ontmoeting, de echtheid van de ontmoeting, de oprechte interesse die men voor de cliënt heeft en het vertrouwen in het proces en in de cliënt. Wij hebben niet de antwoorden op hun vragen. We kunnen alleen meeluisteren en meekijken. De antwoorden bevinden zich in de cliënt en die zijn voor elkeen verschillend. We kunnen hen alleen proberen te helpen om zichzelf te helpen. Dit geeft tevens blijk van respect en diep vertrouwen in het kunnen en de innerlijke wijsheid van de cliënt, ook als ze zelf dat gevoel voor even of al een hele tijd kwijt zijn. We geven hen terug wat ze misschien voor een deel kwijt zijn geraakt: hun eigen leven en hun verantwoordelijkheid ervoor.
Jung zegt het op zijn manier, met nog een extraatje: „Most of the therapeutic effect in the analytical performance depends, you know, upon invisible things. I often say to my patients, “It does not matter what I say; it is important that I say something, that I am there, that I am on the spot with you. That is the thing that really counts.” I often do not know what I am going to say, but what I say helps. I simply react, and if I am doing that, that is real therapeutic art. If I should map out some plan as to how to cure the patient, that would be a big mistake because it would be arbitrary and calculated, something which has nothing to do with reality. When two people carry on an analysis together, they follow a plan which is preexistent in the unconscious and works by thoughts which have been thought out before, but in the unconscious. We have to follow the lead of the unconscious and not the lead of the conscious process. Usually when there is a conscious purpose we are defeated because that has nothing to do with the unconscious. We are really up against something which is not identical with our conscious.“
~ Carl Jung, Dream Symbols of the Individuation Process, p. 93