Herinnering ~ Roger J. Woolger

Ik heb dit prachtige boek van Roger Woolger, op aanraden van mijn leertherapeute, zo ergens in 2012 al een keer gelezen – verslonden eigenlijk. Dit boek had diepe indruk op me gemaakt en is me altijd bijgebleven. Ik moet er ook heel regelmatig aan terugdenken. Ik voelde al een tijdje heel sterk de drang om het nog eens te lezen. Woolgers benadering is tegelijkertijd no nonsense, intuitief en gestoeld op ervaring.
Hij schrijft: “Ook al vinden we zelf allemaal dat we heel verdraagzaam zijn tegenover andere standpunten, we vervallen maar al te gemakkelijk in een arrogante houding waarbij we alleen genoegen nemen met DE waarheid of de WARE betekenis van een verschijnsel, alsof er een ultiem gezichtspunt is van waaruit de menselijke psyche kan worden begrepen.” En hij citeert Jung: “Rationalisme en bijgeloof vullen elkaar aan. Het is een psychologische regel dat de schaduw donkerder wordt naarmate het licht helderder wordt. met andere woorden, hoe rationalistischer we worden, hoe meer de geesteswereld van het onbewuste tot leven komt.” ~ uit Roger Woolger, Herinnering, p. 52-53.
En terwijl ik dit lees valt het mij op dat dit op zoveel meer van toepassing is dan alleen op het thema van dit boek … het is ook vandaag de dag, in wat er allemaal gaande is, zeer van toepassing.

Nieuw leven …

Gisteren de hele dag bijna niets gedaan
Zat wat te zitten …
Hing wat te hangen …

Vandaag is weer zo’n dag
Alhoewel …
Er is een verschil …

Na drie dagen intesief bezig zijn met dromen
Een 10-tal lezingen erover gevolgd te hebben
En zelf intensief gedroomd te hebben …

Besef ik nu dat het allemaal moet bezinken
Gisteren met het verstand op nul
Vandaag het inzicht van wat er gebeurt

Meestal is dat de aanloop naar iets nieuws
Dat eerst in volledige stilte
En zonder mijn medeweten moet groeien

Dan kan het
Als een zaadje wat in de duisternis ontkiemt
Rustigaan naar het licht groeien

Op geheel eigen ritme
Komt het nieuwe aan het licht …
Het maakt mij telkens verwachtingsvol

Want hoe klein het ontkiemende nieuwe ook is
Het is nieuw leven
Of vernieuwd leven …

Reden genoeg om me hoopvol en dankbaar te voelen 🙂

© Katy Pylyser 20-01-2021

Collage: © Katy Pylyser: Salomon’s Dream

In the Quietness of the Night

Sitting in darkness
Silence fills me, while at the same time
Words come into existence

They don’t yet speak to me
They are still incomprehensible
Still not filled with meaning

They are hanging between two worlds
Hanging between two realities
Still not sure where they belong

Do we remain hidden in the world of mystery?
Or do we reveal ourselves
Make our meaning known …

Lingering in this inbetween realm
I remain with them
Silently

I let the words be the bridge
Between here and (t)here
While they fill themselves with meaning or purpose

All the while
I feel myself
Being drawn within

In the quietness of the night
Words arise
Reminding me of the mystery

As I watch it happen
I feel myself
Coming home !!

© Katy Pylyser 18-10-2020

De zandstorm – vervolg

“En je zult je erdoorheen banen, door die loeiende, metafysische abstracte zandstorm. Dat spreekt vanzelf. Maar vergis je niet: hij mag dan metafysisch en abstract zijn, maar hij snijdt door vlees als duizend vlijmscherpe scheermessen. Talloze mensen zullen er hun bloed in vergieten – jij ook. Heet, rood bloed. Je zult dat bloed in je handen opvangen. Jouw bloed, en het bloed van al die anderen.
En wanneer de storm is uitgewoed, begrijp je zelf niet goed hoe je erin bent geslaagd om erdoorheen te lopen zonder je leven erbij in te schieten. Je weet niet eens zeker of hij wel echt is gaan liggen. Eén ding staat echter vast: wanneer je eruit komt, ben je niet dezelfde meer als toen je erin stapte. Want dat is de betekenis van de zandstorm.”
~ Haruki Murakami, uit “Kafka op het strand”

Foto: Enriquelopezgarre – Pixabay

De zandstorm

“Soms heeft het noodlot veel weg van een lokale zandstorm die alsmaar van richting verandert. Je doet een stap opzij om hem te ontwijken. Maar dan gaat de zandstorm ook opzij in dezelfde richting als jij. Je gaat dus nóg eens opzij – en de zandstorm ook, weer in dezelfde richting als jij. En dat herhaalt zich keer op keer, als een danse macabre met de Dood voor de dageraad. Die zandstorm is namelijk niet zomaar even uit de verte aan komen waaien. Nee, die zandstorm ben jij. Iets binnen in jezelf. Het enige wat je kunt doen is eraan toegeven: stap recht die storm in, dek je ogen en oren goed af, zodat er geen zand in komt, en baan je er voetje voor voetje een weg dwars doorheen. Misschien is daar zon, maan noch richting; misschien bestaat er zelfs geen normaal soort tijd. Er is alleen zand, hemelhoog opwervelend zand, wit als verpulverd gebeente. Probeer je zo’n zandstorm voor te stellen. “
~ Haruki Murakami, uit “Kafka op het strand”

The Most Personal in the Impersonal

I love it
When I am rendered completely wordless with recognition
It makes me, simultaneously,
Kind of disappear and truly come to life

Touched by the impersonal deepness of the soul
I become the truest version of myself
The most personal in the impersonal
The truest form of me

Only to be recognized by a kindred soul
It is a rare and seldom encounter
Yet an encounter that doesn’t need more words
Than the truest ones from the soul

I know it is true
When I feel myself become completely silent
And deeply touched
Emptied and fulfilled at the same time …

These words came to me reading “Catafalque” by Peter Kingsley

Katy Pylyser – 19-09-2020

Dark Mood

In a dark dark mood
Plowing the field of my own heart
Carving deep grooves
Just to make sure I’m still alive

Like a dead field
Cold and bare
I breathe
Emptiness

Birds fly over
Clouds alike
They don’t even give me a glance
Not even a bit of moist

All that is left
Is salty dryness
Like desolate desert sand
After many many tears

Withered surface
Deep cracks
Only inviting
To break them open

After the residue of salt
The arid soil
There is a shadow of life
Like a memory of hope

Still deeper
There is moist
A souvenir of thirst
Misty and unsure

Then the soil blackened from fire
From the inner volcano’s of feeling
Hidden and turned within
Consuming itself

Then there is the reservoir of water
The torment of heat
The burst of inspiration
Waiting … and waiting …

Waiting to be discovered
By the plow
Carving deep … very deep …
Deep within the dirt of hurt

Katy Pylyser 22-09-2016

Het geheim

Geschreven naar aanleiding van het lezen van een stukje in
“Herinneringen, Dromen en Gedachten” van Carl Gustav Jung … één woord, het woordje “geheim” waar Jung het over heeft, veroorzaakt dan een opening naar de diepe innerlijke dimensie in mezelf en dan vloeien de woorden als vanzelf …

Het geheim

Geraakt
In het diepste van mijn zijn
Een geheim
Dat geen woorden vermag

Een gevoel
Onzegbaar
Een diepte
Onpeilbaar

Doch aanwezig
Wezenlijk en van levensbelang
Al de rest
Overbodig, onecht

Een geheim
De essentie
Ondeelbaar
Doch overall

Zeldzaam
Is diegene die het mee kan voelen
Niet onmogelijk
Maar oh zo zeldzaam

Dankbaar
Doch in pijn
Is de beleving
Van zulke diepte

Ik kan alleen maar zijn die ik ben
Voelen en ervaren
Delen en geven voor wie ontvangen kan
De zielen sowieso

Verbonden
In een onmogelijk delen
De wortels zo diep
Te diep !?

Nooit te diep voor mij
Moeilijk en ijl
Zwaar en haast onleefbaar
Maar het enige echte leven

Hier stik ik
Hier sterf ik ieder moment
Daar leef ik, overleef ik
Omwille van het geheim

Het geheim wil leven
Leven, doch niet onthuld
Want alleen dan
Is het echt !

Onkenbaar mysterie
Levende mist
Ondoordringbaar
Doch alomtegenwoordig

De zon kan er niet bij
Te dicht is de mist
Alleen van binnenin
Kan daar het licht schijnen …

Katy Pylyser – 18-09-2016

Zo ben ik niet ! Zo ben ik écht niet !!

“Maar ik wil dat niet. Ik wil zo niet zijn !!”
We kennen het wel. Minder “sympathieke” kenmerken van onszelf die we liever niet hadden gehad, die vaak ook heel lang verborgen gebleven zijn, juist omdat we er niet trots op zijn … of die we ontkennen omdat we dat helemaal niet willen weten, en ook niet willen zijn. We hebben ze vaak ons hele leven zo goed mogelijk onderdrukt, zelfs niet geweten dat ze er waren, die nare trekjes, ontkend als we er toch een keer over aangesproken werden … tot wanneer ze ons door de juiste persoon gespiegeld kunnen worden. Dan moeten we het onder ogen zien. Dat is altijd pijnlijk, maar we kunnen er niet onderuit … toch niet als we werkelijk willen weten wie we zijn. Vaak gaan we dan op zoek naar oorzaken in het verleden, verantwoordelijken, want “het kan toch niet zijn dat dit echt bij mij hoort ! Zo ben ik niet ! Zo ben ik écht niet !!” … om het toch nog een beetje van ons af te kunnen schuiven … toch nog een beetje te kunnen blijven geloven dat het niet echt bij ons hoort.
Carl Rogers zegt het zo mooi … en zo eenvoudig:
“We cannot change, we cannot
move away from what we are, until
we thoroughly accept what we are.
Then change seems to come about
almost unnoticed.” ~ Carl Rogers, On Becoming a Person
Zo eenvoudig in enkele woorden … maar oh zo moeilijk toe te passen. Milde doch volledige aanvaarding van wie we zijn … het vraagt vaak een hele levensweg … en meer …

Afbeelding: Carl Rogers – artiest onbekend

Vertel ons iets over pijn …

En een vrouw sprak, zeggende: Vertel ons iets over pijn.
En hij zeide:
Je pijn is het breken van de schaal die je inzicht omsluit.
Zoals de steen van de vrucht breken moet, opdat haar hart in de zon moge staan, zo moet jij pijn kennen.
En zo je in je hart de verwondering levendig kon houden om de wonderen in je dagelijks leven, zou je pijn je niet minder wonderlijk voorkomen dan je vreugde; en je zou de seizoenen van je hart aanvaarden, zoals je steeds de seizoenen hebt aanvaard die over je velden gaan.
En je zou met gelijkmoedigheid de winter van je verdriet gadeslaan.
Veel van je pijn heb je zelf gekozen.
Zij is de bittere drank, waarmee de heelmeester je zieke zelf geneest.
Heb dus vertrouwen in de heelmeester en drink zijn geneesmiddel in stilte en rust:
Want zijn hand, al is zij zwaar en hard, wordt geleid door de tere hand van de Ongeziene.
En de beker die hij brengt, ook al brandt zij je lippen, is gevormd uit de klei die de pottenbakker bevochtigd heeft met zijn eigen heilige tranen.

Kahlil Gibran: Uit het boek ”De Profeet”